Ανοιχτή Έκκληση προς την Ελληνική Κοινή Γνώμη

Ανοιχτή Έκκληση προς την Ελληνική Κοινή Γνώμηy

Από έναν Πόντιο δημοσιογράφο και ακτιβιστή ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Αγαπητέ ελληνικέ λαέ,

Είμαι ο Γιάννης Βασίλης Γιαϊλαλή. Κατάγομαι από τον Πόντο και είμαι ένας από τους απογόνους των δεκάδων χιλιάδων Ποντίων παιδιών που έμειναν πίσω. Λόγω της γενοκτονίας, των αναγκαστικών μετακινήσεων, της ανταλλαγής πληθυσμών και των συστηματικών πολιτικών αφομοίωσης, η οικογένειά μου αναγκάστηκε να επιβιώσει στην Τουρκία κρύβοντας την ταυτότητά της. Μπόρεσα να μάθω την πραγματική μου ταυτότητα και την οικογενειακή μου ιστορία μόλις μετά από πολλά χρόνια. Σήμερα φέρω αυτή την κληρονομιά με τιμή.

Αφού ξαναβρήκα τις ρίζες μου, αγωνίστηκα όχι μόνο για τα δικαιώματα των Ποντίων, αλλά και ενάντια στις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που υπέστησαν οι Σύριοι, οι Αρμένιοι και οι Κούρδοι. Λόγω της δημοσιογραφικής και ακτιβιστικής μου δράσης, διώχθηκα επανειλημμένα στην Τουρκία, συνελήφθην και δικάστηκα. Η τελευταία μου σύλληψη ξεκίνησε από ένα άρθρο που έγραψα για τη μνήμη της Ποντιακής και της Αρμενικής Γενοκτονίας. Το έγραψα στις 28 Δεκεμβρίου 2011 στο Ρομποσκί.

Εδώ και περίπου επτά χρόνια η αίτησή μου για διεθνή προστασία στην Ελλάδα δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Επιπλέον, μου αποδίδεται κατηγορία για εγκλήματα πολέμου. Εγώ όμως υπήρξα θύμα υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας· αναγκάστηκα να υπηρετήσω στις ένοπλες δυνάμεις, έγινα μάρτυρας σοβαρών παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τις οποίες αργότερα δημοσιοποίησα, και κάλεσα σε ειρήνη και δικαιοσύνη. Το να αντιμετωπίζομαι ως εγκληματίας πολέμου ενώ είμαι θύμα αποτελεί βαριά αδικία.

Αν επιστραφώ στην Τουρκία, η ελευθερία μου, η ασφάλειά μου και η σωματική μου ακεραιότητα θα βρεθούν σε σοβαρό κίνδυνο. Αυτό αντιβαίνει στη Σύμβαση της Γενεύης του 1951, στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και στην αρχή της μη επαναπροώθησης (non-refoulement), καθώς και στις διεθνείς υποχρεώσεις της Ελλάδας για προστασία.

Η Ελλάδα δεν είναι για μένα απλώς η χώρα στην οποία κατέφυγα· είναι η ιστορική πατρίδα των προγόνων μου. Μακάρι να μην αναγκάζομουν να ζητήσω άσυλο εδώ, αλλά να μπορούσα να επισκεφθώ τα πατρογονικά μου χώματα ως ελεύθερος άνθρωπος. Ένας λαός δεν σκοτώνεται μόνο με σφαίρες. Όταν τον αποκόπτεις από την ιστορία του, τον πολιτισμό του, τη γλώσσα του και τη συλλογική του μνήμη, τον καταδικάζεις σε έναν σιωπηλό αφανισμό. Εμείς που μείναμε πίσω είμαστε τα θύματα αυτού του «λευκού θανάτου».

Παρακολουθώ με ανησυχία ότι η πολιτική προσέγγιση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας τα τελευταία χρόνια επηρεάζει αρνητικά τις διαδικασίες διεθνούς προστασίας ανθρώπων ποντιακής καταγωγής που έχουν υποστεί διώξεις και υπερασπίζονται τις ιστορικές αλήθειες. Η πολύχρονη καθυστέρηση ή ο κίνδυνος απόρριψης τέτοιων αιτήσεων δεν συνάδει ούτε με την ιστορική μνήμη ούτε με τις διεθνείς υποχρεώσεις της Ελλάδας στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Γι’ αυτό απευθύνομαι στην ελληνική κοινή γνώμη:

– Να υψώσετε τη φωνή σας προς τις αρμόδιες αρχές ώστε η αίτησή μου για διεθνή προστασία, που εκκρεμεί εδώ και επτά χρόνια, να εξεταστεί δίκαια και θετικά,
– Να ζητήσετε την επανεξέταση της κατηγορίας για εγκλήματα πολέμου υπό το φως των νομικών πραγματικοτήτων,
– Να ασκήσετε δημόσια πίεση ώστε να διασφαλιστεί ότι δεν θα επαναπροωθηθώ στην Τουρκία,
– Να επιδείξετε την απαραίτητη ευαισθησία για την προστασία εμένα και άλλων Ποντίων που έμειναν πίσω, λαμβάνοντας υπόψη τους ιστορικούς δεσμούς και τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματά μας.

Αυτή η έκκληση δεν αφορά μόνο εμένα προσωπικά. Είναι έκφραση σεβασμού στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, στο κράτος δικαίου, στα οικουμενικά ανθρώπινα δικαιώματα και στην κοινή μας ιστορική μνήμη.

Με την πεποίθηση ότι το δικαίωμά μου να ζήσω ελεύθερα, με ασφάλεια και αξιοπρέπεια στην πατρίδα των προγόνων μου θα προστατευθεί, εμπιστεύομαι τη συνείδηση και το αίσθημα δικαιοσύνης του ελληνικού λαού.

Με εκτίμηση,

Γιάννης Βασίλης Γιαϊλαλή

Πόντιος δημοσιογράφος και ακτιβιστής ανθρωπίνων δικαιωμάτων