Έκκληση Γιαϊλαλί προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας

Αξιότιμο κ. Κωνσταντίνο Τασούλα
Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας

Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε,

Είμαι δημοσιογράφος και υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ποντιακής καταγωγής. Οι ρίζες της οικογένειάς μου βρίσκονται στον Πόντο. Εξαιτίας της Γενοκτονίας, των αναγκαστικών εκτοπισμών, της ανταλλαγής των πληθυσμών και των συστηματικών πολιτικών αφομοίωσης που ακολούθησαν, η οικογένειά μου παρέμεινε στην Τουρκία, αναγκασμένη να αποκρύψει την ταυτότητά της για να επιβιώσει. Ανήκω κι εγώ στους απογόνους των δεκάδων χιλιάδων παιδιών του Πόντου που έμειναν πίσω. Την πραγματική μου ταυτότητα και την οικογενειακή μου ιστορία τις ανακάλυψα μόλις χρόνια αργότερα και σήμερα τις φέρω με υπερηφάνεια.

Αφού επανασυνδέθηκα με τις ρίζες μου, αγωνίστηκα όχι μόνο για τα δικαιώματα των Ελλήνων του Πόντου, αλλά και για τα δικαιώματα των Ασσυρίων, των Αρμενίων και των Κούρδων που υπέστησαν σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στο πλαίσιο της δημοσιογραφικής και ακτιβιστικής μου δράσης έχω δημοσιεύσει πολυάριθμα άρθρα για την ιστορική δικαιοσύνη, την αναγνώριση των γενοκτονιών και την προστασία των δικαιωμάτων των μειονοτήτων.

Η τελευταία σύλληψή μου στην Τουρκία συνδέθηκε με άρθρο που έγραψα για τη μνήμη της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και της Γενοκτονίας των Αρμενίων. Το άρθρο αυτό το έγραψα στον τόπο όπου, στις 28 Δεκεμβρίου 2011, στο Ρομπόσκι, έχασαν τη ζωή τους 34 άμαχοι Κούρδοι, στην πλειονότητά τους παιδιά. Για μένα, αυτή ήταν μια πράξη ιστορικής μνήμης και ηθικής ευθύνης απέναντι στην ανθρώπινη συνείδηση.

Εδώ και σχεδόν επτά χρόνια η αίτησή μου για διεθνή προστασία στην Ελλάδα παραμένει σε εκκρεμότητα. Παράλληλα, μου αποδίδεται κατηγορία περί εγκλημάτων πολέμου. Ωστόσο, υπηρέτησα στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις αποκλειστικά επειδή υποχρεώθηκα από τη στρατιωτική θητεία. Κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας μου έγινα μάρτυρας σοβαρών παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τις οποίες αργότερα αποκάλυψα δημόσια, καλώντας σε ειρήνη και δικαιοσύνη. Υπό αυτές τις συνθήκες, η αντιμετώπισή μου ως εγκληματία πολέμου, ενώ υπήρξα θύμα αυτού του συστήματος, αποτελεί για μένα μια εξαιρετικά βαριά και ακατανόητη κατάσταση.

Ένα σημαντικό μέρος των παιδιών ποντιακής καταγωγής που έμειναν πίσω υπέστη επί δεκαετίες συστηματική αφομοίωση και αποκόπηκε από την ταυτότητά του, οδηγούμενο στους στρατιωτικούς και κρατικούς μηχανισμούς ασφαλείας. Υπήρξα κι εγώ θύμα αυτής της ιστορικής πολιτικής. Σήμερα, το γεγονός ότι η δική μου θυματοποίηση αγνοείται και αντιμετωπίζομαι ως ένοχος, μου προκαλεί βαθύ αίσθημα αδικίας.

Ως δημοσιογράφος και υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων υπέστην συστηματικές διώξεις στην Τουρκία εξαιτίας της δράσης μου υπέρ της διεθνούς αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, των δικαιωμάτων των κρυπτοχριστιανών Ελλήνων και της ανάδειξης των παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων εις βάρος των μειονοτήτων. Επειδή άσκησα το δικαίωμά μου στην ελευθερία της έκφρασης, διώχθηκα ποινικά, συνελήφθηκα και δικάστηκα.

Μέχρι και σήμερα, η άρνηση των ιστορικών γενοκτονιών, οι διώξεις εις βάρος των Ποντίων και των κρυπτοχριστιανών Ελλήνων, καθώς και η στοχοποίηση των υπερασπιστών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων συνεχίζονται στην Τουρκία. Εάν επιστραφώ εκεί, πιστεύω ότι η ελευθερία, η ασφάλεια και η σωματική μου ακεραιότητα θα διατρέχουν σοβαρό κίνδυνο.

Η περίπτωσή μου πρέπει να αξιολογηθεί υπό το πρίσμα της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, της Σύμβασης της Γενεύης του 1951, της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, της αρχής της μη επαναπροώθησης (non-refoulement) και των διεθνών και εθνικών υποχρεώσεων της Ελληνικής Δημοκρατίας για την προστασία των προσφύγων και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε,

Για μένα, η Ελλάδα δεν είναι απλώς η χώρα στην οποία ζήτησα προστασία. Είναι η ιστορική πατρίδα των προγόνων μου. Μακάρι οι συνθήκες να ήταν διαφορετικές και να μπορούσα να επισκεφθώ τη γη των προγόνων μου ως ελεύθερος άνθρωπος και όχι ως αιτών άσυλο.

Ένας άνθρωπος ή ένας λαός δεν πεθαίνει μόνο από τις σφαίρες. Αν αποκόψεις έναν άνθρωπο από την ιστορία, τον πολιτισμό, τη γλώσσα και τη συλλογική του μνήμη, τον σκοτώνεις με έναν διαφορετικό τρόπο. Στην κοινωνιολογία αυτή η κατάσταση περιγράφεται συχνά μεταφορικά ως «λευκός θάνατος». Πριν από έναν αιώνα, κατά τη διάρκεια της Γενοκτονίας, των σφαγών και των αναγκαστικών εκτοπισμών του λαού μας, δεν δολοφονήθηκαν μόνο οι συγγενείς μας· όσοι έμειναν πίσω καταδικάστηκαν επίσης σε μια σιωπηλή εξαφάνιση, αποκομμένοι από την ταυτότητά τους.

Αν αυτή η ιστορική τραγωδία δεν είχε συμβεί, σήμερα θα ερχόμουν εδώ όχι ως πρόσφυγας, αλλά για να ξαναβρώ την ιστορία, τον πολιτισμό, τη γλώσσα και την ταυτότητά μου. Γιατί η ζωή δεν είναι απλώς η επιβίωση. Αυτό που κρατά έναν άνθρωπο όρθιο είναι η ιστορία, ο πολιτισμός, η γλώσσα, η παράδοση και η συλλογική του μνήμη. Αυτό το πνεύμα, που το έχω ανάγκη περισσότερο ακόμη και από το ψωμί και το νερό, είναι η πολιτιστική ελληνική κληρονομιά που μου άφησαν οι πρόγονοί μου.

Με πληγώνει βαθιά το γεγονός ότι τα βάσανα των Ποντίων που έμειναν πίσω συχνά αγνοούνται και ότι, ορισμένες φορές, αντιμετωπιζόμαστε σαν να αποτελούμε απειλή. Ο αγώνας μου, όμως, δεν στρέφεται εναντίον κανενός λαού. Είναι ένας ειρηνικός και νομικός αγώνας απέναντι στις πολιτικές που προκάλεσαν τεράστιο πόνο στον λαό μας και που εξακολουθούν να καταπιέζουν όσους υπερασπίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Παράλληλα, παρακολουθώ με ανησυχία ότι η πολιτική προσέγγιση των τελευταίων ετών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας φαίνεται να επηρεάζει αρνητικά τις διαδικασίες διεθνούς προστασίας ανθρώπων όπως εγώ, οι οποίοι έχουν υποστεί διώξεις. Η καθυστέρηση ή η απόρριψη αιτήσεων ανθρώπων που υπερασπίζονται την ιστορική αλήθεια και ο κίνδυνος επιστροφής τους στην Τουρκία δεν συνάδουν ούτε με την ιστορική μνήμη ούτε με τις διεθνείς υποχρεώσεις της Ελλάδας στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Για τους λόγους αυτούς, παρακαλώ με σεβασμό να εξετάσετε τα ακόλουθα:

Την υποστήριξη για τη δίκαιη και θετική εξέταση της αίτησής μου για διεθνή προστασία, η οποία εκκρεμεί εδώ και επτά χρόνια, σύμφωνα με το ελληνικό δίκαιο και τις διεθνείς υποχρεώσεις της Ελλάδας.

Την επανεξέταση της κατηγορίας περί εγκλημάτων πολέμου που μου αποδίδεται, υπό το φως των πραγματικών νομικών και πραγματικών περιστατικών.

Τη διασφάλιση ότι δεν θα επιστραφώ στην Τουρκία.

Την προστασία τόσο εμού όσο και άλλων ανθρώπων ποντιακής καταγωγής που έμειναν πίσω, με σεβασμό στους ιστορικούς δεσμούς και στα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματά μας.

Η παρούσα έκκληση δεν αφορά μόνο το πρόσωπό μου. Αποτελεί επίσης έκφραση σεβασμού προς την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, το κράτος δικαίου, τα οικουμενικά ανθρώπινα δικαιώματα και την κοινή ιστορική μας μνήμη.

Με την πεποίθηση ότι θα προστατευθεί το δικαίωμά μου να ζήσω ελεύθερα, με ασφάλεια και αξιοπρέπεια στην πατρίδα των προγόνων μου, υποβάλλω με σεβασμό την παρούσα επιστολή στην κρίση σας.

Με ιδιαίτερη εκτίμηση,

Γιάννης Βασίλης Γιαϊλαλί
Δημοσιογράφος και υπερασπιστής ανθρωπίνων δικαιωμάτων ποντιακής καταγωγής

#freeyannis

 

Πηγή: