Kürtler yine mi üvey evlat muamelesi görüp içine ağlamaya devam edecek?

Kürtlerin onurunu daha fazla sınamayın derim. Ben Kürt değilim, hatta bir zamanlar PKK’ye karşı savaşmış ve bir çatışmada PKK gerillalarının eline esir düşmüş biriyim. Ama o silah yakma görüntüleri, benim bile göğsümün tam ortasına bir ağırlık gibi oturdu. Savaşın ortasında, belki de beş dakika sonra şehit olma ihtimaliyle yaşayan gerillaların röportajlarına ya da fotoğraflarına bakın; gözlerinin içi gülerken, silahlarını ve eşyalarını ateşin ortasına bırakan o gerillaların yüz ifadeleri aklınızdan çıkıyor mu? Bunu hepimizin sorgulaması gerekiyor. Bu görüntüler Kürtlerde nasıl bir travma yarattı, bunu hayal bile edemiyorum.

Bir de sürecin başından beri dili hep aynı kalan bir Erdoğan var. Barış süreciyle ilgili konuşurken, sözlerini terörizmle başlayıp terörizmle bitirmesi, insafsızca Kürtleri incitiyor. Buna bir çözüm bulunmalı. Batı’yı incitmeme, kırmama kaygısı taşırken, Kürtlerle aranızda onarılmaz bir çatlak oluşabilir. Sayın Öcalan’ın çağrısıyla Barış ve Demokratik Toplum Grubu’nun silahlarını imha etme toplantısına deneyimli siyasetçi Leyla Zana da katılmıştı. Leyla Zana, Kürt halkının nabzını iyi tutan bir siyasetçidir. Hükümetin diliyle ilgili Kürt halkı nezdinde oluşan tepkiyi şu şekilde ifade etmişti: “Terör yasası artık değişmeli. Kürtler hiçbir zaman terörist olmadı, Kürtlerin terörle suçlanmasını asla kabul etmiyoruz”. Bu hassasiyet ısrarla kaşınmaya devam ediliyor. Arafat’ın ve örgütünün Filistin’de nasıl kaybettiğini, Hamas’ın nasıl yükseldiğini iyi okumak lazım. Kürtlerin her şeyi sineye çekeceğini düşünüyorsanız, kendi halkınızı tanımıyorsunuz demektir. Her halkın bir kırmızı çizgisi vardır, Kürt halkının kırmızı çizgisinin gerillalar olduğunu asla göz ardı etmememiz gerekir.