Πριν εικοσιεφτά χρόνια, ένας άνθρωπος περιπλανιόταν στους ουρανούς της Ευρώπης, αναζητώντας καταφύγιο. Πριν εικοσιεφτά χρόνια, ο ηγέτης ενός καταπιεσμένου λαού έτεινε χέρι φιλίας στους Ευρωπαίους, αναζητώντας μιαν ειρηνική λύση στο δράμα εκατομμυρίων ανθρώπων, των οποίων η γλώσσα, ο πολιτισμός -η ύπαρξη τους η ίδια- διωκόταν. Κανένα ευρωπαϊκό χέρι δεν ήρθε σε ανταπόκριση. Όλες οι πόρτες απόμεναν ερμητικά κλειστές. Και εκείνος ο άνθρωπος συνέχιζε την περιπλάνησή του, ενώ γύρω του υφαινόταν μυστικά η συνωμοσία…
Πριν εικοσιεφτά χρόνια, κράτη και μυστικές υπηρεσίες έπαιξαν το πιο ύπουλο παιγνίδι στις πλάτες του κουρδικού λαού. Περιέφεραν τον ηγέτη του από χώρα σε χώρα, από πρωτεύουσα σε πρωτεύουσα, παριστάνοντας τους φίλους, με απώτερο σκοπό την προδοσία. Χώρες και άνθρωποι, χωρίς αιδώ, χωρίς ενοχές, ανίκανοι να αντιληφθούν την υψηλή αποστολή που τους είχε αναθέσει η Ιστορία, εξύφαιναν μυστικά μια συνωμοσία που θα γραφόταν με τα πιο μελανά γράμματα -και παραμένει ακόμη μια ανοιχτή πληγή στην ιστορία του Κουρδιστάν.
Πριν εικοσιεφτά ακριβώς χρόνια, ένας άνθρωπος περιπλανιόταν στους ουρανούς της Ευρώπης, αναζητώντας καταφύγιο. Στις χώρες της Ευρώπης όμως δε βρέθηκε χώρος γι’αυτόν. Στις χώρες της Ευρώπης δεν υπήρχε χώρος για τον αγώνα ενός κυνηγημένου λαού. Πριν εικοσιεφτά ακριβώς χρόνια, η “μεγάλη” και “σπουδαία” Ευρώπη αποδείχτηκε πολύ μικρή…
Σαν σήμερα, στις 15 Φλεβάρη του 1999, η ανθρωπότητα αντίκρυζε στις τηλεοπτικές της οθόνες το όνειδος της παράδοσης του ηγέτη ενός λαού στους διώκτες του. Μιας παράδοσης που ήταν το τελικό αποτέλεσμα μιας καλά ενορχηστρωμένης συνωμοσίας, με τη συμμετοχή κρατών και μυστικών υπηρεσιών. Όλοι όσοι αντικρύσαμε τότε το σιδηροδέσμιο και με καλυμμένα μάτια Αμπντουλλάχ Οτζαλάν στο δρόμο για το Ιμραλί, περιστοιχισμένο από κουκουλοφόρους των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών, δύσκολα μπορούμε να ξεχάσουμε αυτές τις εικόνες, όσα χρόνια και αν περάσουν. Η μαύρη μέρα (“Roja Res”) των Κούρδων, η μαύρη μέρα που η ελευθερία και η δημοκρατία έπεσαν θύματα του σκότους, η μαύρη μέρα που κηλίδωσε και την Ιστορία της δική μας πατρίδας, της Ελλάδας, αποκαλύπτοντας την προδοτική συμμετοχή της στη τρομακτικό παιγνίδι των σκοτεινών δυνάμεων, έχει αφήσει ανεξίτηλο το σημάδι της. Για τους Κούρδους, τους Έλληνες, τους δημοκράτες όλου του κόσμου. Σαν μια ανοιχτή πληγή στην Ιστορία, που αιμορραγεί ακόμη, εικοσιεφτά χρόνια μετά.
Σε αυτά τα εικοσιεφτά χρόνια κανένας από τους συνωμότες δεν τιμωρήθηκε. Κανένας από τους συνωμότες δεν παραδέχτηκε ποτέ την αλήθεια. Πολλοί εξ’αυτών έχουν ήδη πεθάνει. Κανείς ανάμεσά τους, ωστόσο, δεν ένιωσε την ανάγκη να πει, έστω, μια συγγνώμη. Μια συγγνώμη, που ακόμη τη χρωστάει η Ελλάδα. Που τη χρωστάει στον Αμπντουλλάχ Οτζαλάν και στον κουρδικό λαό. Μια συγγνώμη που τη χρωστάει, πάνω από όλα, στην ίδια την Ιστορία.
Ο Αμπντουλλάχ Οτζαλάν, όμως, είναι ακόμη εδώ! Ένας άνθρωπος που αντιστέκεται ακόμη, μέσα από τα σίδερα του Ιμραλί, ζητώντας την ΕΙΡΗΝΗ. Ένας ΗΓΕΤΗΣ, τόσο ανώτερος από τους ηγετίσκους που μηχανεύτηκαν τη σύλληψή του, που έχει το ηθικό ανάστημα να μη ζητάει εκδίκηση για τις τραγωδίες του λαού του. Παρά τα εικοσιεφτά χρόνια φυλάκισης και απομόνωσης, ο Αμπντουλλάχ Οτζαλάν, ο Πρόεδρος Άπο, τείνει ένα χέρι φιλίας στους διώκτες του και αγωνίζεται για τη δημοκρατική επίλυση του κουρδικού ζητήματος και την ειρηνική συνύπαρξη με τον τουρκικό λαό.
Ήρθε η ώρα να ακουστεί ο Αμπντουλλάχ Οτζαλάν! Ήρθε η ώρα οι εκκλήσεις του για ειρήνη και δημοκρατία να εισακουστούν με ειλικρίνεια από το τουρκικό κράτος. Ήρθε η μεγάλη ώρα, η ώρα της ελευθερίας.
Θα είμαστε εδώ σήμερα, 15 του Φλεβάρη, στο Σύνταγμα, Έλληνες και Κούρδοι, εικοσιεφτά χρόνια μετά την προδοσία, για να ζητήσουμε την απελευθέρωση του Κούρδου ηγέτη. Ήρθε η ώρα ο δεσμώτης του Ιμραλί να αντικρύσει ξανά τον ήλιο της ελευθερίας και να οδηγήσει τον κουρδικό και τον τουρκικό λαό στο φωτεινό τους μέλλον.
BERXWEDAN JIYAN E! – Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΖΩΗ!
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΟΤΖΑΛΑΝ!!!
15 Φλεβάρη 2026,
Ώρα 15.00′
Πλατεία Συντάγματος